Studiemateriaal


×
Want ook het Romeinse koninklijk huis heeft een voorbeeld van een tragische misdaad geleverd, met het gevolg dat door de afkeer van koningen
de vrijheid vroeger kwam en dat [dat] koningschap dat door misdaad was verworven het laatste
zou zijn. Deze L. Tarquinius - of hij van koning Priscus Tarquinius een zoon of kleinzoon was is te weinig duidelijk;
560 omdat er echter meer zegslieden zijn zou ik zeggen een zoon - had een broer gehad
Arruns Tarquinius, een jongen met een zacht karakter. Met deze twee, zoals eerder is gezegd,
waren de twee Tullia’s, de dochters van de koning, getrouwd, ook zelf zeer verschillend in karakter. Toevallig was het zo
gebeurd, opdat niet de twee gewelddadige karakters door een huwelijk verbonden werden, naar ik denk door het gunstige lot
van het Romeinse volk, opdat het koningschap van Servius des te langer zou voortbestaan (zijn) en opdat
565 de regels van de staat vastgelegd konden worden. De onstuimige Tullia maakte zich zorgen dat haar man geen enkele aanleg vertoonde (er niets van aanleg in haar man was) noch
voor ambitie noch voor het ondernemen van een waagstuk; volledig afgewend naar de andere Tarquinius
bewonderde zij die, noemde hem een man en van koninklijke bloede (ontsproten aan koninklijk bloed): zij minachtte haar zuster
omdat zij terwijl ze een (echte) man had gekregen tekortschoot in vrouwelijke daadkracht. Hun gelijksoortig karakter bracht
hen snel samen, zoals gewoonlijk gebeurt: kwaad past zeer goed bij kwaad; maar het initiatief om (begin van) alles in verwarring te brengen
570 is van de vrouw uitgegaan. 570 Zij, gewend aan de geheime gesprekken met de man van een ander, was niet
zuinig
met beledigende woorden (beledigingen van woorden) over haar man tegen zijn broer, over haar zuster tegen die haar man;
en ze zei met klem dat het beter zou zijn geweest dat zij ongetrouwd [was] en hij vrijgezel dan
verbonden worden met een mindere partner zodat zij moest wegkwijnen (er moest worden …) door het gebrek aan energie van de ander; dat als
575 de goden haar die man zouden hebben gegeven die zij waard was, dat zij dan binnenkort [bij haar] thuis het koningschap zou hebben gezien dat zij nu 575 bij haar vader zag. Snel vervulde zij de jongeman van haar vermetelheid;
nadat Lucius Tarquinius en Tullia de jongere door bijna aaneengesloten begrafenissen hun huizen
hadden leeggemaakt voor een nieuw huwelijk, werden zij in de echt verbonden, eerder omdat Servius het niet verhinderde
dan omdat hij het goedkeurde.

Reacties