Studiemateriaal


×
Toen kreeg de almachtige Juno medelijden (medelijden krijgend) met het lange verdriet
en de moeilijke dood en ze zond Iris van de Olympus omlaag
695 om de worstelende ziel en de [ermee] verknoopte ledematen los te maken.
Want omdat ze niet omkwam door het lot noch door een verdiende dood,
maar ongelukkig voor haar dag (tijd) en aangestoken door een plotselinge waanzin (een plotseling buiten zichzelf zijn),
had Proserpina bij haar nog niet een blonde haarlok van haar kruin weggenomen
en haar hoofd gewijd aan de Stygische Orcus.
700 Dus Iris, bedekt met dauw, vloog met haar saffraangele vleugels door de hemel omlaag,
ontelbare (duizend) verschillende kleuren meetrekkend met de zon tegenover haar
en bleef zweven boven haar hoofd. ‘Deze [lok] breng ik op bevel als offer (gewijd)
aan Dis en ik maak je los van dat lichaam’:
zo sprak zij en met haar rechterhand sneed ze een haarlok af,
705 en al haar warmte gleed tegelijk weg en het (haar) leven verdween in de winden.

Reacties